پزشکی پیشگیری تغذیه خواص گیاهان دسته‌بندی نشده روان شناختی زیبایی ورزش

در اینجا سه ​​روش وجود دارد که فعالیت بدنی ساختار خود را تغییر می دهد

ورزش منظم ساختار بافتهای بدن ما را به روشهای واضحی تغییر می دهد ، مانند کاهش اندازه ذخیره چربی و افزایش توده عضلانی. کمتر تأثیرگذار است ، اما شاید حتی مهمتر ، تأثیر عمیقی که بر آن می گذارد ساختار مغز ما – نفوذی که می تواند از آن محافظت و حفظ کند سلامت مغز و عملکرد در طول زندگی. در واقع ، برخی از متخصصان معتقدند که مغز انسان ممکن است به فعالیت بدنی منظم بستگی دارد در طول زندگی ما عملکرد بهینه داشته باشیم.

در اینجا فقط چند روش وجود دارد که ورزش باعث تغییر ساختار مغز ما می شود.

حافظه

بسیاری از مطالعات نشان می دهد که ورزش می تواند با افزایش سن از حافظه ما محافظت کند. این بدان دلیل است که ثابت شده است ورزش از کاهش حجم کل مغز (که می تواند منجر به کاهش عملکرد شناختی شود) و همچنین جلوگیری از جمع شدن در مناطق خاص مغز مرتبط با حافظه جلوگیری می کند. به عنوان مثال ، یک مطالعه اسکن تصویربرداری با تشدید مغناطیسی (MRI) نشان داد که در بزرگسالان مسن تر ، شش ماه تمرین ورزشی است حجم مغز را افزایش می دهد.

مطالعه دیگر نشان داد که کوچک شدن هیپوکامپ (منطقه مغز برای یادگیری و حافظه ضروری است) در افراد مسن می تواند با راه رفتن منظم معکوس می شود. این تغییر با بهبود عملکرد حافظه و افزایش پروتئین همراه بود فاکتور نوتروپیک مشتق شده از مغز (BDNF) در جریان خون.

BDNF به دلیل نقش آن در بقای سلول برای عملکرد شناختی سالم ضروری است انعطاف پذیری (توانایی مغز در تغییر و انطباق با تجربه) و تابع. ارتباطات مثبت بین ورزش ، BDNF و حافظه به طور گسترده ای بررسی شده است و در سال نشان داده شده است جوانان و افراد مسن.

BDNF همچنین یکی از چندین پروتئین مرتبط با نوروژنز بزرگسالان است که توانایی مغز در اصلاح ساختار آن است در حال توسعه سلولهای عصبی جدید در تمام بزرگسالی نوروژنز فقط در مناطق بسیار کمی از مغز رخ می دهد – یکی از آنها ناحیه هیپوکامپ است – و بنابراین ممکن است مکانیسم مرکزی در یادگیری و حافظه باشد. فعالیت بدنی منظم ممکن است در طولانی مدت از حافظه محافظت کند القا نوروژنز از طریق BDNF.

در حالی که این ارتباط بین ورزش ، BDNF ، نوروژنز و حافظه در مدل های حیوانی به خوبی توصیف شده است ، محدودیت های تجربی و اخلاقی به این معنی است که اهمیت آن برای عملکرد مغز انسان کاملا واضح نیست. با این وجود نوروژنز ناشی از ورزش به عنوان یک درمان بالقوه برای آن در حال تحقیق است اختلالات عصبی و روانی، مانند بیماری آلزایمر ، پارکینسون و افسردگی.

رگ های خونی

مغز به شدت وابسته به جریان خون است و تقریباً 15٪ از کل بدن را دریافت می کند – علی رغم اینکه فقط 2-3٪ از کل بدن ماست. این به این دلیل است که بافت های عصبی ما برای عملکرد و زنده ماندن به اکسیژن رسانی دائمی نیاز دارند. هنگامی که سلول های عصبی فعال تر می شوند ، جریان خون در منطقه ای که این سلول های عصبی واقع شده است ، جریان می یابد افزایش می یابد تا پاسخگوی تقاضا باشد. به همین ترتیب ، حفظ مغز سالم به حفظ شبکه سالم عروق خونی بستگی دارد.

ورزش منظم رشد رگهای خونی جدید را در مناطق مغزی که در آن نوروژنز اتفاق می افتد افزایش می دهد ، با افزایش خون رسانی که از پیشرفت این موارد پشتیبانی می کند نورون های جدید. ورزش همچنین باعث بهبود می شود سلامتی و عملکرد از رگهای خونی موجود ، اطمینان حاصل شود که بافت مغز به طور مداوم برای تأمین نیازها و حفظ عملکرد خود ، خون کافی دریافت می کند.

سرانجام ، ورزش منظم می تواند از بروز فشار خون (فشار خون بالا) ، که یک عامل خطر برای آن است توسعه زوال عقل. ورزش در کار می کند چندین راه برای تقویت سلامت و عملکرد رگهای خونی در مغز.

التهاب

اخیراً ، یک تحقیق در حال رشد بر روی میکروگلیا ، سلولهای ایمنی ساکن مغز ، متمرکز است. عملکرد اصلی آنها دائماً انجام دادن است مغز را بررسی کنید برای تهدیدهای احتمالی میکروب ها یا سلول های در حال مرگ یا آسیب دیده و پاک کردن هرگونه آسیب دیدگی.

با افزایش سن ، عملکرد ایمنی طبیعی کاهش یافته و التهاب مزمن و سطح پایین در اندام های بدن ، از جمله مغز ، رخ می دهد ، جایی که خطر ابتلا را افزایش می دهد بیماری تخریب عصبی، مانند بیماری آلزایمر. با افزایش سن ، میکروگلیا در پاکسازی آسیب کارایی کمتری پیدا می کند و توانایی جلوگیری از بیماری و التهاب را دارد. این یعنی التهاب عصبی می تواند پیشرفت کند، عملکرد مغز را مختل می کند – از جمله حافظه.

اما اخیراً ، ما نشان داده ایم که ورزش می تواند برنامه ریزی مجدد این میکروگلیاها در مغز پیر نشان داده شده است که ورزش باعث می شود میکروگلیا انرژی بیشتری داشته باشد و توانایی مقابله با تغییرات التهابی عصبی را که عملکرد مغز را مختل می کند ، کند. ورزش همچنین می تواند التهاب عصبی را در شرایط تخریب مانند تعدیل کند بیماری آلزایمر و اسکلروز چندگانه. این به ما نشان می دهد که اثرات فعالیت بدنی بر عملکرد سیستم ایمنی ممکن است یک هدف مهم برای درمان و پیشگیری از بیماری باشد.

بنابراین چگونه می توانیم اطمینان حاصل کنیم که برای محافظت از مغز ، نوع ورزش صحیح را انجام می دهیم – یا به اندازه کافی ورزش می کنیم؟ تاکنون ، ما شواهد کافی کافی برای تهیه دستورالعمل های خاص برای سلامت مغز نداریم ، هرچند یافته های تاکنون نشان می دهد که بیشترین مزایا باید توسط ورزش هوازی – مانند پیاده روی ، دویدن یا دوچرخه سواری. توصیه می شود بزرگسالان حداقل از هفته ای 150 دقیقه ورزش هوازی با شدت متوسط ​​، همراه با فعالیت هایی که قدرت و انعطاف پذیری را حفظ می کنند ، برای حفظ سلامت عمومی خوب.

همچنین باید توجه داشت که محققان همیشه این موضوع را پیدا نمی کنند ورزش تأثیر مفیدی دارد بر روی مغز در مطالعات خود – احتمالاً به این دلیل که در مطالعات مختلف از برنامه های مختلف تمرینی ورزشی و اندازه گیری عملکرد شناختی استفاده شده است ، و مقایسه مستقیم نتایج و نتایج دشوار است. اما صرف نظر از این ، تحقیقات زیادی به ما نشان می دهد که ورزش برای بسیاری از جنبه های سلامتی ما مفید است ، بنابراین مهم است که اطمینان حاصل کنید که به اندازه کافی سیر می کنید. ما باید هوشیار باشیم که در روز خود وقت بگذاریم تا فعال باشیم – مغز ما از آن برای سالهای آینده تشکر می کند.


آموزش با شدت زیاد (HIIT) ممکن است از افت شناختی جلوگیری کند


تهیه شده توسط مکالمه


بازنشر این مقاله از گفتگو تحت مجوز Creative Commons. دفعات بازدید: مقاله اصلی.گفتگو

استناد: ورزش و مغز: در اینجا سه ​​روش وجود دارد که فعالیت بدنی ساختار خود را تغییر می دهد (2020 ، 17 نوامبر) بازیابی شده در 17 نوامبر 2020 از https://medicalxpress.com/news/2020-11-brain-ways-physical.html

این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. جدا از هرگونه معامله عادلانه با هدف مطالعه خصوصی یا تحقیق ، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تولید نیست. محتوای مذکور فقط به هدف اطلاع رسانی ایجاد شده است.